วันพีชเป็นหนึ่งในการ์ตูนที่ได้รับความนิยมมากที่สุดจากแฟนคลับทั่วโลกมาอย่างยาวนานกว่า2ทศวรรษ ทั้งยังได้รับการบันทึกไว้ใน Guinness Book World Record ว่าเป็นการ์ตูนที่มียอดตีพิมพ์สูงที่สุดในโลกจากผู้เขียนคนเดียวในปี2014 (กว่า320ล้านเล่มทั่วโลก มากกว่าการ์ตูนในตำนานอย่างดราก้อนบอล) ทั้งมวลนี้ผมสามารถพูดได้เต็มปากว่าวันพีชเป็นการ์ตูนที่ดีที่สุด ประสบความสำเร็จที่สุดในความคิดของหลายๆคนรวมทั้งผมเอง เพื่อนๆเคยสงสัยกันมั้ยว่าอะไรทำให้การ๋ตูนวันพีชประสบความสำเร็จมากขนาดนี้ การ์ตูนเรื่องนี้มีดีอะไรกันแน่?

จากประสบการณ์เป็นแฟนคลับตัวยงของวันพีชมาอย่างยาวนาน ผมจะมาอธิบายเหตุผลว่าทำไมการ์ตูนเรื่องนี้ถึงมาได้ไกลขนาดนี้ อย่างไรก็ตามสิ่งที่จะอธิบายต่อไปนี่เป็นความเห็นส่วนตัวที่ผมวิเคราะห์ขึ้นมาเอง ถ้าเพื่อนๆมีความเห็นต่างอย่างไรก็สามารถแสดงความเห็นกันได้ มาเริ่มกันเลย!!!!

ผมจะขออธิบายเป็นข้อๆไป ข้อแรกคือ

  • Plotเรื่ิิองของวันพีชโฟกัสที่การผจญภัยของโจรสลัดหนุ่มลูฟี่และผองเพื่อนเพื่อทำฝันของพวกเขาให้เป็นจริง ไม่ว่าหนทางจะยากเท่าไหร่ก็จะไม่ยอมแพ้ Plotเรื่องฟังดูธรรมดาๆ แต่อย่าลืมว่าคนแทบทุกคนล้วนมีความฝันด้วยกันทั้งนั้นไม่ว่าจะผู้หญิงผู้ชายเด็กและผู้ใหญ่ จึงทำให้การ์ตูนวันพีชสามารถเข้าถึงกลุ่มผู้อ่านได้กว้างขวางมาก ผมเองก็มีความฝันเช่นกัน การได้อ่านวันพีชทำให้ผมสามารถเข้าถึงตัวละครหลักหลายๆตัวได้ง่ายมาก และวันพีชยังเป็นเครื่องสะท้อนใจผู้อ่านให้ทำทุ้มเทกับความฝันของตัวเอง
  • Charactersหลักๆในวันพีช ในที่นี้ผมไม่ได้หมายถึงแค่กลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง แต่ผมหมายถึงCharactersทุกตัวที่มีผลต่อเนื้ิิอเรื่ิิองล้วนแล้วแต่มีที่มาที่ไป เเสดงให้เห็นว่าอ.โอดะมีความละเอียดอ่อนและใส่ใจมากเวลาสร้างสรรค์ตัวละครทุกตัว ผู้อ่านจะค่อยๆทำความรู้จักกับตัวละครแต่ละตัว สามารถสัมผัสได้ถึงบุคลิกภาพที่มีเอกลักษณ์ของแต่ละตัว ได้รับรู้ความหลัง ความฝัน และได้เห็นพัฒนาการของตัวละครตัวนั้นๆ ทำให้ผู้อ่านเกิดความผูกพันและเข้าใจตัวละครมากขึ้น ยกตัวอย่างตัวละครอย่าง โคอาล่า(ตอนเด็ก เด็กที่กลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ได้ช่วยออกมาจากแมรี่จัวส) เราได้เห็นว่าตัวละครตัวนี้มีความหวาดกลัวหวาดระแวงมากอยู่ในใจเพราะเธอมีความหลังที่เลวร้ายมากที่มารีจัวส ถูกใช้เยี่ยงทาส ตอนหลังเราได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอ มันทำให้ผมรู้สึกเห็นใจและเข้าใจเธอมาก ผมยอมรับว่าอินมากตอนนั้น เพื่อนๆลองสังเกตุดูว่าตัวละครวันพีชแทบทุกตัว อาจารย์โอดะจะเขียนเล่าที่มาที่ไปของแต่ละตัวอย่างมีชั้นเชิง
  • ตัวร้ายหลักในเรื่ิิองวันพีชทุกตัวมีเสน่ห์มาก ไม่เหมืิอนตัวร้ายในการ์ตูนหลายๆเรื่ิิองที่เอะอะก็จะทำลายล้างอย่างเดียว อย่างที่อธิบายไว้ข้างต้นว่าตัวละครแต่ละตัวมีที่มาที่ไป ตัวร้ายก็เช่นกัน ผู้อ่านสามารถรับรู้ถึงเหตุผลและจุดประสงค์ของตัวร้ายทุกตัวได้ ยกตัวอย่างตัวร้ายอย่างโดฟลามิงโก้
    (ลงทุนวาดเองกับมือ)

    ผู้อ่านได้รับรู้ถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีนิสัยที่เหี้ยมโหดผิดมนุษย์ ความหลังวัยเด็กของเขาซึ้งได้ผ่านเรื่องร้ายๆมาสามารถอธิบายคำตอบนั้นได้ชัดเจนขึ้น สิ่งนี้ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าตัวร้ายมีมิติที่ลึกซึ่งสามารถประกบตัวเอกได้อย่างเท่าเทียมไม่น้อยหน้ากัน และยังทำให้ผู้อ่านเกิดอารมณ์ร่วมไปด้วยเวลาปะทะคารมกับตัวเอก ตัวร้ายที่ดีไม่จำเป็นต้องมีพลังที่เก่งเว้อวังก็ได้ แต่ขอให้มีที่มาที่ไปที่สมเหตุสมผล ซึ้งอาจารย์โอดะสามารถสื่อถึงผู้อ่านได้ดีในจุดนี้

  • ต้องยอมรับว่าการ์ตูนวันพีชนี้ ผู้เขียนวางแผนเนื้อเรื่องไว้ล่วงหน้าเป็นอย่างดี ถ้าอ่านวันพีชไปได้สักพักจะสังเกตุได้เลยว่าตัวละครที่เคยได้ปรากฎในเนื้อเรื่อง ไปแล้วไม่ได้ไปลับ ถ้าอาจารย์โอดะไม่เอาตัวละครกลับมาใช้ แกก็จะสร้างNetworkให้ตัวละครนั้นๆไปพัวพันกับตัวละครตัวอื่นที่จะปรากฎตัวในอนาคต สร้างความน่าหลงใหลให้กับเนื้อเรื่อง ยกตัวอย่างลูกน้องของโซโลที่ชื่อโยซาคุได้เอ่ยไว้ตอนสมัยภาคอารอนปาร์คว่า จินเบกันอารอนเคยเป็นโจรสลัดอาละวาดอยู่ในแกรนไลน์ด้วยกัน ตอนนั้นเราแทบไม่รู้เลยว่าจินเบจะมีความสำคัญขนาดได้เป็นสมาชิกคนต่อไปของกลุ่มหมวกฟางในอนาคต ขนาดปลาวาฬลาบูนที่ผมคิดว่าเป็นแค่ตัวประกอบในตอนนั้นยังกลับมามีความสำคัญกับเนื้อเรื่องได้อีกครั้ง ผมรู้สึกว่าอาจารย์คนนี้้เค้าวางแพลนเรื่ิิองมาโดนสุดๆ ผมชอบมาก ใช้ตัวละครได้คุ้มเลย แค่เฉลยว่าบรูคเป็นหนึ่งในโจรสลัดที่ลาบูนรอคอยอยู่ คนอ่านก็เริ่มมีความเข้าใจและรักตัวละครบรูคตัวนี้ขึ้นมาแล้ว สิ่งเหล่านี้ยังเหมือนเป็นการเชิญชวนทางอ้อมให้คนอ่านใส่ใจในลายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่คนเขียนแอบหยอดไว้ให้คนอ่านได้คิด และเวลาผมกลับไปอ่านวันพีชอีกรอบ ทำให้ผมได้กลับไปเก็บรายละเอียดที่ผมเคยมองข้ามไปอีกครั้งนึง ซึ้งมันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเบื่อแต่อย่างใด
  • จักรวาลของวันพีช ผมต้องยอมรับเลยว่าจักรวาลของเรื่องนี้มันลึกลับซับซ้อนมาก อาจารย์โอดะได้อธิบายไว้ในเนื้อเรื่องว่าโลกวันพีชถูกแบ่งเป็น3ขั้วอำนาจโลก ซึ้งก็คือ เจ็ดเทพโจรสลัด กองทัพเรือ และสี่จักรพรรดิ์ สิ่งนี้ทำให้ผู้อ่านสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของโลกวันพีชไว้ตั้งแต่ต้นเรื่อง ยังเหมือนเป็นการอธิบายไว้ล่วงหน้าเลยว่า3ขั้วอำนาจ ศัตรูในอนาคตของกลุ่มหมวกฟางนี้ยิ่งใหญ่น่าเกรงขามเพียงใด ทำให้คนอ่านมะโนไปเองว่าพวกลูฟี่จะสามารถก้าวข้ามพวกศัตรูพวกนี้ยังไง ทำให้เราได้เห็นพัฒนาการของกลุ่มหมวกฟาง ที่ตอนแรกต้องต่อกรกับโจรสลัดไร้ชื่อสเกวเล็กๆ ไต่ระดับขึ้นมาเรื่อยๆมาเจอเจ็ดเทพ แล้วก็สี่จักรพรรดิ์ซึ้งมีสเกวที่ใหญ่ขึ้นในที่สุด นี่ยังเป็นการสื่อถึงผู้อ่านว่าตอนนี้กลุ่มตัวเอกของพวกเราเก่งอยู่ระดัับไหนในโลกวันพีชที่แสนโหดร้ายนี้ ทั้งยังมีเรื่ิองราวของรัฐบาลโลกจอมคอรัปชั่น คณะปฎิวัติ เผ่ามังกรฟ้า อณาจักรโบราณ อาวุธโบราณ 200ปีที่ว่างเปล่า โพเนกีฟ เป็นต้น ผู้อ่านสามารถรับรู้ได้ว่าลึกๆแล้วโลกวันพีชมันมีความดาร์คมากอยู่พอสมควร มีิปมลึกลับมากมายที่รอวันถูกเฉลย แฟนวันพีชหลายๆคนคงอดสงสัยไม่ได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดทั้งปวง ปมทั้งหมดที่เคยกล่าวถึงจะคลี่คลายอย่างไร ผมรู้สึกว่าการ์ตูนวันพีชไม่ได้มีแค่โจรสลัดสู้กัน มันมีเบื้ิองหลังที่ลึกซึ้งล้ำเลิศกว่านี้เยอะ
  • สิ่งหนึ่งที่การ์ตูนวันพีชสื่อได้ดีกว่าการ์ตูนเรื่องอื่นๆในความคิดของผมคือ ถึงจะเป็นการ์ตูนแอ็คชั่นแฟนตาซี แต่ก็มีหลายรสในเรื่ิิองเดียว มีทั้งความตลก ความเศร้า ความมันส์ เชื่อว่าแฟนคลับวันพีชทุกคนคงเข้าใจในสิ่งที่ผมพยายามสื่อ ยกตัวอย่างที่เห็นได้ชัดๆคือซีนที่ต้องบอกลาเรือโกอิ้งแมร่ี่ ผมคนนึงยอมรับเลยว่าเกือบร้องให้ทุกครั้งที่ได้อ่านซีนนั้น ขนาดซีนเเอ็คชั่นผู้อ่านยังสามารถรับรู้ได้ถึงอารมณ์และจิตรวิญญาณของตัวละครที่สู้กัน ตัวอย่างเช่นตอนลูฟี่สู้กับล๊อบรุจจิ ซีนนี้ไม่ได้มีดีแค่ซีนแอ็คชั่น เรายังได้สัมผัสถึงการปะทะคารมความเชื่อของตัวละครอีกด้วย การ์ตูนหลายๆเรื่องเปิดตัวมาก็สามารถสื่ออารมณ์ได้ดี แต่นานๆเข้าอารมณ์เหล่านีี้จะหายไปไม่มากก็น้อย ทั้งความตลกเอย ความดราม่าเอย ความเข้มข้นเอยจะค่อยลดลง แต่วันพีชสามารถรักษาอารมณ์เหล่านี้ได้เป็นอย่างดีถึงแม้จะผ่านมากว่า20ปีแล้วก็ตาม มิหนำซ้ำผมยังคิดว่าความเข้มข้นทางอารมณ์ยังเพิิิ่มขึ้นอีกด้วย ต้องชมอาจารย์โอดะอีกอย่างที่สามารถกระจายบทบาทให้ตัวละครแต่ละตัวได้ดี ไม่มีตัวละครตัวไหนไม่มีบทบาทหรือบทด้อย และบทบาทยังดูเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รู้สึกว่ามีความเสแสร้งแต่อย่างใด
  • สไตน์การดีไซน์ลักษณะภายนอกของตัวละครของอาจารย์นั้นมีความแตกต่างไม่เหมือนใคร สังเกตุได้เลย ตัวละครแต่ละตัวรูปร่างหน้าตาเป็นที่มีเอกลักษณ์ บางคนตัวใหญ่ กล้ามยักษ์ บางคนผอมสูง บางคนตัวเล็กผิดมนุษย์มนา บางคนก็รูปร่างปรกติ บางคนหน้าตาดูขรึม หน้าตาเป็นมิตร หน้าตาโหดเหี้ยม แตกต่างกันไป ผิดกับการ์ตูนหลายๆเรื่องที่มีการดีไซน์ตัวละครที่คล้ายๆกันไร้ความเป็นเอกลักษณ์ บางคนอาจจะมองว่านี่เป็นข้อเสียของวันพีช แต่สำหรับผม ผมว่ามันเป็นเสน่ห์อีกอย่างของการ์ตูนเรื่องนี้
  • อาจารย์โอดะใส่ใจในรายละเอียดมากเวลาแกสร้างสรรค์เกาะต่างๆที่พวกลูฟี่ได้ไปผจญภัยโดยเฉพาะหลังจากเข้ามาในแกรนไลน์แล้ว แต่ละเกาะมีความเป็นแฟนตาซีสูงมากและไม่มีเกาะไหนซ้ำกันเลย เช่นเกาะแห่งท้องฟ้าเอย วอเตอร์เซเว่นเอย ทริลเลอร์ปาร์คเอย ซาบอนดีี่เอย เกาะเงือก เป็นต้น และที่เกาะต่างๆเราได้เห็นผู้คน วัฒนธรรม บรรยากาศที่ต่างกัน เหมือนผมได้ร่วมผจญภัยไปพร้อมกับลูฟี่

สิ่งเหล่านีี้เป็นสิ่งที่ผมได้วิเคราะห์ขึ้นมาว่าทำไมการ์ตูนวันพีชถึงประสบความสำเร็จมากขนาดนี้ ซึ้งเพื่อนๆอาจจะมีเหตุผลที่เหมือนหรือต่างกันแต่อย่างใด ้เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ก็สามารถมาคอมเม้นโต้ตอบกันได้ ต้องขอขอบคุณมากๆที่อุส่าสละเวลามาอ่านโพสของผม ผมไม่เคยโพสมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกเพราะฉนั้นผิดพลาดประการใดก็รบกวนชี้แนะด้วย สวัสดีครับ